|
|
|
|
|
وقتی چشمانم را باز کردم از دیوار های سخت ابدیت گذشته بودم و خود را در دستان یک انسان فانی می دیدم. دستانی که گویی با من نا آشنا بود. زمانی خودم را در آغوش زیبا ترین کلمه آفرینش حس کردم که با آن لبخند های ملیح خود به من می گفت: دوستت دارم طفلم...
|
||
|
+
نگارش شده در پنجشنبه 23 اسفند1386ساعت 0:0 توسط دوستی به نام صادق ب
|
|
||